Reisverslag Gambia November 2022

6 November 2022 was het zover! Mijn eerste trip naar Gambia. Het was een zeer indrukwekkende, fantastische ervaring. Elke dag kwamen er veel hoogte- en dieptepunten voorbij. Verdriet, blijdschap, intens geluk, frustratie....alles kwam voorbij!

Fantastisch om te zien welke hulp Rescue Baby Gambia biedt aan het Essau District Hospital. Met eigen ogen kunnen zien hoe goed alle ingezamelde materialen en niet te vergeten alle mooie gebreide en gehaakte dekentjes en mutsjes allemaal zeer dankbaar gebruikt worden. 

Een fijn verblijf in het vrijwilligershuis, tijdens mijn verblijf hebben we in een soort van bubbel geleefd, samen met Fatima en Kainat, twee Belgische stagiaires vroedkunde, Miranda, collega kraamverzorgende en de jongens die werken voor Stichting Rescue Baby Gambia, Allesan, Dou en Paul

Aan het begin van ons verblijf was er een overlap met de vrijwilligers Geraldine, Joke en Jolanda en op het einde met Bonneke en Nicole, stuk voor stuk kanjers die zich ook vrijwillig ingezet hebben voor de stichting.

Wat is het een andere wereld daar! Maar ook een wereld waar elke moeder angstig is voor de bevalling, en het geluk als er een gezond kindje geboren wordt. Wat is me nu heel goed realiseer is dat je in een aantal weken daar geen wezenlijke dingen kunnen veranderen. Mijn persoonlijke voldoening heb ik gehaald uit het feit dat je voor elke individuele kraamvrouw het verschil kunt maken. De vrouwen die gaan bevallen in Gambia laten over het algemeen in 1e instantie weinig emotie zien, maar een enkele bemoediging of aanraking laat het ijs snel breken. 

Verder heb ik me verwonderd over de manier waarop vrouwen bevallen, de logisitiek en de medische assistentie. Wat hebben wij het dan goed in Nederland!

De samenwerking met het lokale personeel was erg prettig, de eerste dagen vooral rustig meekijken en wennen aan elkaar. Hierdoor was het vertrouwen er al snel.

Tijdens mijn verblijf heb ik zoveel indrukken opgedaan dat het lastig is waar te beginnen met vertellen. Hoe heftig het een aantal keer was toen we een overleden kindje aantroffen. Vrouwen die pas bij 9 of 10 cm op de verlostafel worden gelegd, en er net zo gemakkelijk weer afgebonjoud worden als een andere vrouw net iets verder was, de manier van hechten, het feit dat de partners niet aanwezig zijn bij de bevalling. De insecten en jonge katjes op de verloskamers en kraamafdeling, 2 dagen zonder een druppel water in het ziekenhuis. Maar ook het vele plezier en de vrolijkheid van het personeel en de fijne samenwerking. 

Baby's die ter wereld komen met een veel lager geboortegewicht dan wij gewend zijn. Na 24 uur of zelfs eerder worden deze vrouwen met hun kinderen weer ontslagen. Terwijl in Nederland veel van deze baby's op de couveuse-afdeling of NICU terecht zouden komen.

Na een week komen de vrouwen weer terug op controle in het ziekenhuis met hun baby. De baby wordt dan ook gewogen.

Op de 1e dag dat wij in de kliniek waren werd er zo een vrouw met haar baby, een jongetje gecontroleerd. Het kindje woog nog maar 1430 gram, tijdens zijn 1e week was hij afgevallen van 2020 naar 1430 gram. Ze werden samen opgenomen. Uiteindelijk is dit kindje er bovenop gekomen doordat we toestemming en medewerking kregen van het medisch team om het kindje te gaan bijvoeden. Ter plaatse ben ik de actie voor baby Bas gestart en hebben veel mensen vanuit Nederland een blik flesvoeding gedoneerd. De actie ging een eigen leven leiden en inmiddels is er een apart project binnen Stichting Rescue Baby Gambia hieruit voort gekomen. BAS staat voor Baby Additional Support, lees meer hier over op deze website onder Baby Additional Support.

Een keer waren we in de avond aan het werk en moest er een meisje van 18 jaar bevallen van haar 1e kindje. Het meisje was erg bang en wilde niet alleen gelaten worden. Miranda en ik hebben haar ondersteund tijdens de weeën en geprobeerd haar gerust te stellen. Uiteindelijk was het een vrij vlotte bevalling en werd er een prachtig meisje geboren

Toen we s'avonds laat terug kwamen in het vrijwilligershuis vertelde Allesan trots dat zijn zusje die avond een baby had gekregen. En wat blijkt, dit was het meisje waarbij we geassisteerd hadden tijdens de bevalling.

Een week later werden we uitgenodigd voor de Namegiving-Ceremony. Elke baby krijgt een week na de geboorte pas zijn of haar naam, er vinden allerlei rituelen plaats en de naam van de baby wordt bekend gemaakt tijdens een feest met de hele familie. 

Zo speciaal dat wij deel mochten uitmaken van deze ceremonie. Tot mijn grote verrassing werd de baby Ingrid genoemd, hoe trots kun je zijn!

Ook heb ik meerdere compounds bezocht. Het mooie is dat hele families bij elkaar wonen, opa en oma met kinderen en kleinkinderen. Zo genoten van de gastvrijheid van de mensen, de dankbaarheid voor de kleinste dingen.

Ons bezoek aan de lokale basisschool Essau Lower Basic School, en hoe fantastisch dat ik daar in Maart mag gaan lesgeven! 

Tijdens dit schrijven merk ik dat lastig is waar te beginnen met vertellen. Eigenlijk is het onmogelijk om een goed beeld te schetsen, zowel geschreven als dmv foto's. Al met al een soort van klein tipje van de sluier. Het werken daar moet je zien, voelen en beleven. Mijn rol is nog niet klaar. Ik kijk er nu alweer naar uit om in Maart 2023 weer naar Essau te vertrekken!